Swakke is niet meer...

Het gebeurt natuurlijk wel meer dat clubleden afhaken of gewoon achterblijven. Daar wordt zelden bij stilgestaan. Maar Swakke kan niet zonder meer verdwijnen uit onze club.
Swakke en de club was vaak, wat we zouden noemen, een onstuimige relatie, aantrekken en afstoten, vaak woelig water met soms man over boord en ook weer aan boord.
Zijn clubverdiensten zijn nochtans groot.
Op de eerste plaats was hij jarenlang de wegwijzer van de groep, en in het bijzonder van de B-groep. Iedereen schikte zich naar zijn aanwijzingen want, waar hij ook kwam, de weg wist hij overal. We hebben het dan over de weg zoals wielertoeristen hem graag hebben: rustig, veilig en mooi en liefst met zo weinig mogelijk verkeer. Als je na de rit thuiskwam en men vroeg waar je naartoe was geweest, stond je vaak met de mond vol tanden, want een dorpscentrum hadden we meestal niet gezien. Hij was onze GPS, zelfs beter dan een GPS want hij gaf ons specifieke informatie bovenop: "Pas op, keitjes in de bocht" of "Neem de tweede afslag want de eerste afslag leidt naar de parking van een hoerenkot!", "Pas op, rechtsaf achter huisnummer 12"... Bovendien kon je op ieder moment tijdens de rit vragen hoever we nog van huis waren. Zijn schatting was er nooit "ver" af. Ook voor het rittotaal was hij zeer accuraat en ging het vaak slechts om enkele hectometers verschil uiteindelijk.
Swakke was ook een heer in het verkeer. Hij haatte fietsterrorisme en eiste discipline : geen geroep op andere weggebruikers maar hoffelijkheid zeker tegenover wandelaars en moeders met kinderen. Hij was het ook die tijdens de dagritten, als er werd gegeten in een café, een plastieken zak liet rondgaan om de afval in te steken en om zo de tafels netjes achter te laten. Alhoewel het met een bende fietstoeristen niet altijd vanzelfsprekend is, was hij toch ook een beetje "opvoeder". Het "reizen om te leren" uit zijn schooltijd werd "fietsen om te leren".
Natuurlijk was hij ook sportief. Zijn fietsstijl was wel niet de mooiste, maar hij bereikte toch steeds het gestelde doel. En hoewel de heuvels en bergen zijn zwarte beesten waren, zorgde hij toch steeds voor een behoorlijk aantal heuvelritten en werd het voorziene rittenprogramma onverkort afgewerkt. Al kostte het hem "bovenmenselijke" inspanningen, een kuitenbijter liet hij er niet voor links liggen. Hij heeft zelfs de meerdaagse "Tessenderlo-Mont Ventoux" ( 2006) op zijn palmares staan. Bovenop de Mont Ventoux deed hij trouwens één van zijn beroemdste uitspraken toen hij er doodmoe van de fiets stapte en zei "Hier zien ze Swakke nooit meer terug!" Ongetwijfeld toch het hoogtepunt uit zijn fietscarrière. Zijn geburen hebben hem trouwens na deze krachttoer terecht als een held verwelkomd.
En als entertainer had hij in de groep zijn gelijke niet. Met Swakke onderweg, aan tafel, op het terras, op ieder moment was gezelligheid troef. Zo maar plotse leuke invallen, eigen dichtwerk over "de fietstoerist" of het voordragen van andermans werk als "het spook" zorgden keer op keer voor de ambiance en onvergetelijke momenten voor ieder van ons. Het pintelieren hoorde erbij en de houten kop achteraf kon nooit de pret bederven. Wel waren er 's anderendaags de "de slechte benen" !
Er is een boek te schrijven over al wat Swakke heeft meegemaakt en beleefd op de fiets en zeker ook na het fietsen. Maar als Swakke het zelf kan vertellen is het toch op z'n best!
Nu blijven we een beetje verweesd achter. Maar we kennen Swakke goed genoeg om te weten dat het afscheid van de fietsclub De Eendracht ook voor hem zeer moeilijk ligt. Samen zijn we vaak onderweg geweest en hebben we ook heel veel weg afgelegd. "Alles gaat voorbij" ... maar Swa, niets belet ons om samen nog van toevallige momenten te genieten!
L.D.B.